ابوالمعالي
ابوالمعالي بن هبةالله يهودي، پزشك يهودي مصري، طبيب صلاحالدين (1169 ـ 1193)، و ملك عادل ايوبي (1199 ـ 1218). فرزندانش مسلمان شدند. آثار متعدد طبي به زبان عربي نوشت، كه يكي از آنها تعاليق و مجربات فيالطب نام داشت.
احتمالاً اين ابوالمعالي همان شوهر خواهر ابنميمون است، كه در 1222، وفات يافت. در اين صورت پسر او يوسف بن عبداللّه بود كه در 1204 ـ 1205، آخرين باب
فصول فيالطب او را تحرير كرد.
ه. سالرنو
مجموعهٴ سالرنويي
در 1837، تئودور هِنشِل1 در كتابخانهٴ ماگدالننگيمنازيوم،2 در برسلاو يك
مجموعهٴ سالرنويي3 كشف كرد، مربوط به حدود 1160 ـ 1170، و شامل سيوپنج رساله (225 برگ)، كه معلومات ما را دربارهٴ طب سالرنويي به طور فاحشي فزوني بخشيد.
سدهٴ دوازدهم را ميتوان عصر زرين طب سالرنو دانست. مسلماً اين عصرِ فعاليت عظيمي بود، همچنانكه هر كس با مطالعهٴ اين كتاب متوجه خواهد شد. پايان اين عصر زرين، پيش از رسيدن به حد بلوغ احتمالاً ناشي از اوضاع سياسي بود. امپراتور هانري ششم، در جريان جنگ با دولت دو سيسيل، در 1193، سالرنو را فتح كرد و به تاراج داد.
برخي نوشتههاي اين عصر بينام است، كه مهمترين آنها را بايد دستور تندرستي دانست.
چندتايي از اين نوشتههاي بينام در صفحات بعدي ذكر شده است.
روجر سالرنويي4
روجريوس پسر فروگاردي پزشك سالرنويي؛ بزرگترين جراح سالرنو. در حدود 1170، در سالرنو برآمد. اعمال جراحي5 تأليف او قديميترين رسالهٴ جراحي در قلمرو مسيحيت غربي است. اين رساله به صورت كتاب درسي مدرسهٴ سالرنو درآمد و شرحهاي متعددي برآن نوشته شد. اعمال جراحي براساس آثار قديميتر نوشته شده، مخصوصاً ترجمههاي قسطنطين